შემოდგომის სურათი

ეს ტექსტი/მოთხრობა/ჩანახატი/ნაჩხაპნი არის აღმოჩენილი 2009 წლის რვეულში. (ვარ 13 წლის) 

ახლა შემოდგომაა..მე სკოლისკენ მივემართები, გარს სულ ოქროსფერი, გამხმარი, ზოგან წითელი, სტაფილოსფერი ფოთლები ყრია, ზოგიც ახლა ემშვიდობება ხეს, თავის დედას და სკოლისკენ მიმავალ ბავშვებს ფეხქვეშ ეგება. ჩამოსვლის დროს კი პეპელასავით ფრიალებს თითქოს ეთხოვება დედას. ისიც თავის სხვა შვილებს, ფოთლებს გამოაყოლებს მარტოსულად რომ არ იგრძნოს გაფრენილმა შვილმა. ქარის დროს კი აღელდებიან, აშრიალდებიან ფოთლები.. ხიდანაც ცვივა და ცვივა ფოთლები, ფოთლები.. ჩემი თავი შემოდგომის, ოქროსფერი ფოთლების დედოფალი მგონია, ძალიან ლამაზი შესახედავია ეს ყველაფერი მაგრამ არის რაღაც ნაღველი, წუხილი, მაგრამ ეს ჩემთვის გაუგებარია. უკვე სკოლაშიც მივედი, ჩამოვჯექი სკამზე დამთელი ისტორიის გაკვეთილი, ხეზე შერჩენილ ფოთლებს ვუმზერდი.უცნაური, დამჭკნარი სილამაზე იყო… თითქოს მეძახდნენ, მელაპარაკებოდნენ, ჩემთან , ქართან ერთად ფრენა და შრიალი უნდოდათ მაგრამ არ შემეძლო.. მთელი 45 წუთი გისოსებს მიღმა მყოფი პატიმარი მეგონა თავი.. სამაგიეროდ გულში ვეუბნებოდი:”ნუ წუხხართ, მალე მოვალ, მოგერეფით, გულში ჩაგიკრავთ და ფრენით ქარს ცაში გავყვებით და ღრუბლებზე, ქათქათა ღრუბლებზე დავიძინებთ, ძილის წინ კი ვარსკვლავებს დავთვლით და ბოლოს ჩაგვეძინებ.” მათაც თითქოს გაიგეს ჩემი გზავნილი მათკენ და თავებს მიქნეევენ, მეთანხმებიან და სიხარულით ელოდებიან ჩემს განთავისუფლებას ციხიდან..
ჩემი დაპირება ჩემივე სიზმარში ლამაზად ახდა, ეს ყველაფერი სიზმარი იყო, უცნაური, ლამაზი და უჩვეულო სიზმარი..